Nu of nooit

voor Emy

Om maar te zwijgen
van wat er gezegd is,
laat je de tijd
voor zichzelf spreken.

Het is immers
altijd nu.

Het nu van
de barricades waarop je stond.
De slagen in de rondte
die je werkte, de sterkte
die je vond in bange dagen.

Het nu van altijd,
door jou op handen gedragen,
zolang je in de spiegel keek,
maar nooit week voor wie
het glas ervan zou breken.

Het nu van nooit
meer spreken van spijt,
teneergeslagen tijd,
het verwijt dat het
nooit eens nu was.

Het is nu.
Het is nooit.
Het is altijd
nu of nooit geweest.

Reacties zijn gesloten.